Oradaydım!

Bir insan; canı kadar çok sevdiğini, her adını duyduğunda içinde farklı iklimlerin kokusunu duyduğunu, sahip olduğu sevdasının her daim içinde kor olduğunu hayatında ilk kez görse ne hisseder dersiniz...

Açıkçası bu sorunun cevabı, içinde gizlidir çoğu zaman. İsmini her zikredişinde kelimelerin adeta gemici düğümü gibi boğumlandığı anlardır onu farklı kılan. Bakarsın ama yalnızca görmez o duyguyu hisseder, yaşarsın adeta... 

Şampiyonlar Ligi grup kuraları çekilirken içimden Galatasaray'ın Juventus'la eşleşeceğini söylüyordu bir ses. Belki de bunu çok istediğim için bana öyle geliyordu. Lakin grup eşleşmelerini canlı izleyemedim. Daha sonrasında eşleşmelere bakarken belki dedim kendime belki de... derken Juventus'un Galatasaray'la aynı grupta olduğunu görünce yaşadığım sevincin inanın bana tarifi yok. Elbette o anda kararımı vermiştim. Kısmet olursa çocuklum sevdamı, ilk kez canlı olarak izleyebilecektim.

Maç, sonucu itibariyle hem Galatasaray'ın hem de Juventus'un Şampiyonlar Ligi'nde yoluna devam edebilmesi açısından son derece hayati öneme haizdi. Biletler de beklediğim üzere hemen tükendi. Neyse ki işyerindeki bir arkadaştan kombinesini uygun bir fiyata kiralayarak maça gitme şansını yakaladım.

Maç günü stada nasıl gittiğimi anlatamam size. O sahada Juventus'un ısınması, Conte, Pirlo, Vidal, Pogba, Tevez, Buffon, Chiellini, Barzagli, Quagliarella, Bonucci, Asamoah, Lichstiener kısacası Juventus gözlerimin önündeydi. Ne kadar da beklemiştim bu anı hayatımda. Nasip o güneymiş işte.

 

Maç seramonisi ve ardından ilk santra. Herşey ne güzel giderken bir anda bastıran kar yağışı ve sahanın birkaç saniyede beyazlara bürünmesi. O esnada maçın iptal olacağını anlamak için kahin olmaya gerek yoktu. 

Ertesi gün maçın saat 15.00'te oynanacağını öğrenir öğrenmez saat 14.00'te stattaydım. Neyse ki bu kez maç oynandı ve sonuç da aslında beni o kadar üzmedi. Zira UEFA Avrupa Ligi finali bu sene Juventus Arena'da oynanacak. Kendi stadımızda çok uzun yıllar sonra bir Avrupa Kupası kaldırmak ne şahane olur. Lakin, Juventus'u hem de iki kere görmenin verdiği mutluluk hiçbir kupa ya da şampiyonlukla ölçülmez benim için.

Yarım Kalan Hikaye...

 

Umarsızca sürüp giden bir hikayedir aslında hayat. Yaşamaktır, gönderildiğin dünya üzerinde tamamlamakla mükellef olduğun en mühim görev. Nefes aldığın sürece mücadele ve azimdir seni ayakta tutan, tutması gereken en değerli ödev.

İnsan salt nefes alıp vermez elbet hayatının olağan akışında. Sever, sevilir, üzer, üzülür, aşık olur, kahrolur ama en önemlisi var olur bu duygu seli içinde bir parça da olsa. 

İşte futbol da aslında hayatın en samimi içtenliğinin bir yansımasıdır yaşamda. Bir kulübe, renklere sevdalanmak, onunla sevinip onunla üzülmek. Başarıda da zorda da yanında olmaktır bu sevginin en derin anlamı.

Ama hayat dedik ya, insana her istediğini her zaman ve her koşulda sunmaz eşit olanaklarda. Başka öncelikler ve meşguliyetler alır en ön sıraları. Yaşamak için okumak, çalışmak, çabalamak... İnsanı en sevdiği zevklerinden bile mahrum edebilir ve eder de sormazcasına.

Biliyorum bu köşeden neredeyse 1,5 yıldır uzaktayım. Uzakta kaldım aslında hep en yakınında. Futbola olan ilgim, Juventus'a olan karşılıksız sevdam da engel olamadı buna. Çalışmak, hayat gailesi içinde ifa etmekle tekeffül olduğum sorumluluklarım daha ağır bastı bu terazinin kefesinde. 

Biliyorum sözü yine fazla uzattım. Diyebilirsiniz ki bana, ya arkadaş bu kaçıncı daha önce de devam ediyoruz, buradayız minvalinde söylevlerde bulunmadın mı sen? Doğru bulundum ve bunu inkar etme noktasında da değilim. Lakin şunu belirtmek isterim ki manzara-i umumiye her ne olursa olsun benim bu safhadaki amacım yarım kalan bu hikayeyi devam ettirmek.

Evet arkadaşlar, artık şundan çok net ve kesin emin olabilirsiniz ki yarım kalan bu hikayeye tekrar hem de çok daha güçlü ve diri bir biçimde devam ediyoruz, edeceğiz. Juventusumuzla ilgili herşey eskisi gibi yine burada sizlerle buluşacak. Bunca uzun bir aradan sonra tekrar hepinize en içten duygularımla MERHABA :)